Τά πλήθη τῶν πεπραγμένων μοι δεινῶν
Ήχος πλ. β΄
«Τά πλήθη τῶν πεπραγμένων μοι δεινῶν, ἐννοῶν ὁ τάλας, τρέμω τήν φοβεράν ἡμέραν τῆς κρίσεως· ἀλλά θαρρῶν εἰς τό ἔλεος τῆς εὐσπλαγχνίας σου, ὡς ὁ Δαβίδ βοῶ σοι· Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατά τό μέγα σου ἔλεος».
Ἡ ἑρμηνευτική ἀπόδοσή του ἔχει, ὡς ἑξῆς:
«Κατά τήν ἁγιογραφική δήλωση: ‘‘τίς γάρ καθαρός ἀπό ρύπου; ἀλλ’ οὐδείς, ἐάν καί μία ἡμέρα ὁ βίος αὐτοῦ ἐπί τῆς γῆς’’» (Ἰώβ 14, 4).
Ναί, κανένας ἄνθρωπος δέν εἶναι καθαρός ἀπό ἁμαρτία, ἔστω καί ἄν ἡ ζωή του ἔχει μόνο μία ἡμέρα διάρκεια πάνω στή γῆ. [Καί ἐδῶ, ἀκριβῶς, ἐξαιροῦνται τά βαπτισμένα νήπια καί παιδιά]. Ὁ ἄνθρωπος ἁμαρτάνει μέ τίς πράξεις, τά λόγια καί τούς λογισμούς του. Καί ἡ πρός τήν ἁμαρτία εὐπάθεια τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ὡς κακή ρίζα της τήν πτώση τῶν πρωτοπλάστων. Μέ τό Βάπτισμα καθαρίζεται ὁ ἄνθρωπος ἀπό κάθε ἁμαρτία, παραμένει, ὅμως, μέσα στή φύση του ἡ εὐπάθεια, ἡ ροπή-κλίση πρός τήν ἁμαρτία. Καί τό εὐάλωτο αὐτό τοῦ ἀνθρώπου τό ἐκμεταλλεύεται ὁ διάβολος, ὁ ὁποῖος προκαλεῖ πειρασμούς, οἱ ὁποῖοι καί συνδαυλίζονται ἀπό τόν κόσμο τῆς ἁμαρτίας.
Ἔτσι, συσσωρεύονται στόν ἄνθρωπο πλῆθος ἁμαρτημάτων, τά ὁποῖα ὁ συνειδητός χριστιανός, γνωρίζοντάς τα, ἀποκαλεῖ τόν ἑαυτό του ταλαίπωρο, καί, ἀναμφίβολα, τρέμει, ἀναλογιζόμενος τή φοβερή ἡμέρα τῆς Κρίσης, κατά τή Β΄ Παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Ὡστόσο, ὁ πιστός ἄνθρωπος δέν καταλαμβάνεται ἀπό ἀπόγνωση καί ἀπελπισία, ἀλλά ἐλπίζει καί ἀποκτᾶ θάρρος καί καταφεύγει μετανοημένος, ὅπως ὁ Δαβίδ, στόν Θεό, ζητώντας τό ἄμετρο ἔλεός του».
Ἑρμηνεύει ὁ Ἐντιμολογιώτατος Ἄρχων Ὑμνωδός τῆς Ἁγίας Τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας –
Καθηγητής Βυζαντινῆς Μουσικῆς κ. Πάρης Γκούνας.