Θεοτόκε Παρθένε, Χαῖρε κεχαριτωμένη Μαρία Ήχος πλ. α΄ «Θεοτόκε Παρθένε, Χαῖρε κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετά σοῦ, εὐλογημένη, σύ ἐν γυναιξί, καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου, ὅτι Σωτῆρα

Χριστός γεννᾶται, δοξάσατε Ήχος α΄ «Χριστός γεννᾶται, δοξάσατε. Χριστός ἐξ οὐ­ρανῶν, ἀπαντήσατε. Χριστός ἐπί γῆς, ὑψώθητε. Ἄσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ, καί ἐν εὐφροσύνῃ, ἀνυμνήσατε λαοί, ὅτι δεδόξασται». Ἡ ἑρμηνευτική

Κύριε, ὅπλον κατά τοῦ διαβόλου Ήχος πλ. δ΄ «Κύριε, ὅπλον κατά τοῦ διαβόλου τόν σταυρόν σου ἡμῖν δέδωκας. Φρίττει γάρ καί τρέμει, μή φέρων καθορᾶν αὐτοῦ τήν δύναμιν· ὅτι νεκρούς

Τῶν οὐρανίων ταγμάτων ὡς προεξάρχοντα Ήχος α΄ «Τῶν οὐρανίων ταγμάτων ὡς προεξάρχοντα, καί τῶν ἐν γῇ ἀνθρώπων, ἰσχυρόν σε προστάτην, φύλακα καί ῥύστην, ὑμνοῦμεν πιστῶς, Μιχαήλ ἀρχιστράτηγε, καθικετεύοντες πάσης φθορο­ποιοῦ,

Τῆς ἐντολῆς σου, Κύριε, παρήκουσα ὁ ἄθλιος Ήχος β΄ «Τῆς ἐντολῆς σου, Κύριε, παρήκουσα ὁ ἄθλιος· καί γυμνωθείς τῆς σῆς δόξης, αἰσχύνης πέπλησμαι, οἴμοι! καί τῆς τρυφῆς ἐκβέβλημαι, τοῦ Παραδείσου

Διά ξύλου ὁ Ἀδάμ Ήχος δ΄ «Διά ξύλου ὁ Ἀδάμ, Παραδείσου γέγονεν ἄποικος· διά ξύλου δέ Σταυροῦ, ὁ Λῃστής Παράδεισον ᾤκησεν· ὁ μέν γάρ γευσάμενος, ἐντολήν ἠθέτησε τοῦ ποιήσαντος· ὁ

Εὐλόγει Ήχος πλάγιος δ΄ «Εὐλόγει, ἡ ψυχή μου, τόν Κύριον καί, πάντα τά ἐντός μου, τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ· εὐλόγει, ἡ ψυχή μου, τόν Κύριον καί μή ἐπιλανθάνου πάσας

Τῶν Ἁγίων Πατέρων ὁ χορός Ήχος πλάγιος δ΄ «Τῶν ἁγίων Πατέρων ὁ χορός, ἐκ τῶν τῆς οἰκουμένης περάτων συνδραμών, Πατρός, καί Υἱοῦ, καί Πνεύματος Ἁγίου, μίαν οὐσίαν ἐδογμάτισε καί φύσιν,

῾Ο Μονογενής Υἱός… Ἦχος β΄ «Ὁ Μονογενής Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ ἀθά­νατος ὑπάρχων καί καταδεξάμενος διά τήν ἡμε­τέραν σωτηρίαν, σαρκωθῆναι ἐκ τῆς ἁγίας Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας, ἀτρέπτως ἐναν­θρωπήσας, σταυρωθείς

Τίς Θεός μέγας… Ήχος βαρύς «Τίς Θεός μέγας, ὡς ὁ Θεός ἡμῶν; σύ εἶ ὁ Θεός, ὁ ποιῶν θαυμάσια μόνος» (Ψαλμ. 76, 14-15). Ἡ ἑρμηνευτική ἀπόδοσή του ἔχει, ὡς ἑξῆς: «Θεέ μου,

Ποῦ πορευθῶ Ἦχος πλάγιος δ΄ «Ποῦ πορευθῶ ἀπό τοῦ πνεύματός σου καί ἀπό τοῦ προσώπου σου ποῦ φύγω; Ἐάν ἀναβῶ εἰς τόν οὐρανόν, σύ ἐκεῖ εἶ· ἐάν καταβῶ εἰς τόν