Ἠσαΐα χόρευε
Ήχος πλ. α΄
«Ἠσαΐα χόρευε, ἡ Παρθένος ἔσχεν ἐν γαστρί, καί ἔτεκεν Υἱόν τόν Ἐμμανουήλ, Θεόν τε καί ἄνθρωπον· Ἀνατολή ὄνομα αὐτῷ· ὅν μεγαλύνοντες, τήν Παρθένον μακαρίζομεν».
Ἡ ἑρμηνευτική ἀπόδοσή του ἔχει, ὡς ἑξῆς:
«Ἀπευθύνεται ὁ μελωδός πρός τόν προφήτη Ἠσαΐα, ὁ ὁποῖος, ὀκτακόσια χρόνια πρίν, ἐνορᾶ καί διαλαλεῖ τή σύλληψη καί τή γέννηση τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ ἀπό τήν Παρθένο Κόρη, Μαρία, καί τόν καλεῖ νά σύρει εὐφρόσυνο καί πανηγυρικό χορό. Καί τοῦτο, γιατί ὁ ἐρχόμενος δέν εἶναι ὁ ὁποιοσδήποτε κοινός ἄνθρωπος, ἀλλά ὁ Ἐμμανουήλ, χαρακτηρισμός ὁ ὁποῖος σημαίνει, ὅτι ὁ Θεός εἶναι μαζί μας ἤ, κατά τόν εὐαγγελιστή Ἰωάννη, ὁ Θεός Λόγος «σάρξ ἐγένετο», προσέλαβε τήν ἀνθρώπινη φύση, καί «ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (Ἰω. α΄ 14), φάνηκε στή γῆ καί ὡς ἄνθρωπος καί συναναστρέφεται μέ τούς ἀνθρώπους (Βαρούχ 3, 38). Τό ὄνομά του ἀποκαλεῖται «Ἀνατολή», τό ὁποῖο, κατά τόν προφήτη Ζαχαρία, διαδηλώνει τήν ἐκ νέου οἰκοδομή καί ἀνατολή τῆς Ἐκκλησίας στόν κόσμο (Ζαχ. 6, 12), μετά τή διαφθορά της ἀπό τήν ἁμαρτία. Αὐτόν, λοιπόν, τόν Λυτρωτή μας, ἄς ὑποδεχθοῦμε μέ μεγαλοπρέπεια, μακαρίζοντας τήν Παρθένο Μητέρα του».
Ἑρμηνεύει ὁ Ἐντιμολογιώτατος Ἄρχων Ὑμνωδός τῆς Ἁγίας Τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας –
Καθηγητής Βυζαντινῆς Μουσικῆς κ. Πάρης Γκούνας.