Τῆς ἐντολῆς σου, Κύριε, παρήκουσα ὁ ἄθλιος
Ήχος β΄
«Τῆς ἐντολῆς σου, Κύριε, παρήκουσα ὁ ἄθλιος· καί γυμνωθείς τῆς σῆς δόξης, αἰσχύνης πέπλησμαι, οἴμοι! καί τῆς τρυφῆς ἐκβέβλημαι, τοῦ Παραδείσου εὔσπλαγχνε. Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με, τόν στερηθέντα δικαίως, τῆς ἀγαθότητος τῆς σῆς».
Ἡ ἑρμηνευτική ἀπόδοσή του ἔχει, ὡς ἑξῆς:
«Μέ τήν παράβαση τῆς ζωτικῆς ἐντολῆς σου, Κύριε, σέ θεώρησα ὁ ἄθλιος ὡς ἀνέμπιστο, κρίνοντας ὡς ἔμπιστο τόν θεομίσητο διάβολο. Ἔτσι, ἀπογυμνώθηκα τῆς δόξας τοῦ ἀκτίστου φωτός, μέ τήν ὁποία μέ προίκισες, καί ντύθηκα τήν αἰσχύνη τῆς ἁμαρτίας. Ἀλοίμονό μου, κατάντησα ἀξιοθρήνητα ἀπόβλητος τοῦ Παραδείσου τῆς τρυφῆς-ἀπόλαυσης. Τώρα, ὅμως, προσπίπτω καί κλαίω γιά τήν τραγικότητα τοῦ προσώπου μου, ἀναλογιζόμενος, ὅτι δίκαια πάσχω καί στεροῦμαι τῆς ἀγάπης σου, γι’ αὐτό καί ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μου, σέ παρακαλῶ, Κύριέ μου, λυπήσου με καί δῶσε μου τό ἔλεός σου».
Ἑρμηνεύει ὁ Ἐντιμολογιώτατος Ἄρχων Ὑμνωδός τῆς Ἁγίας Τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας –
Καθηγητής Βυζαντινῆς Μουσικῆς κ. Πάρης Γκούνας.