
Αγνή Παρθένε Δέσποινα
Ἁγνή Παρθένε Δέσποινα Ἦχος πλ. α΄ «Ἁγνή Παρθένε Δέσποινα, Ἄχραντε Θεοτόκε, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Παρθένε Μήτηρ Ἄνασσα, Πανένδροσέ τε πόκε, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. Ὑψηλοτέρα οὐρανῶν,

Τους Τρεις μεγίστους
Τούς τρεῖς μεγίστους φωστῆρας Ἦχος β΄ «Τούς τρεῖς μεγίστους φωστῆρας τῆς τρισηλίου Θεότητος, τούς τήν οἰκουμένην ἀκτῖσι δογμάτων θείων πυρσεύσαντας, τούς μελιρρύτους ποταμούς τῆς σοφίας,

Το προσταχθέν
Τό προσταχθέν Ἦχος πλ. δ΄ «Τό προσταχθέν μυστικῶς, λαβών ἐν γνώσει, ἐν τῇ σκηνῇ τοῦ Ἰωσήφ, σπουδῇ ἐπέστη, ὁ Ἀσώματος, λέγων τῇ Ἀπειρογάμῳ· Ὁ κλίνας

Τη Υπερμάχω
Τῇ Ὑπερμάχῳ Ἦχος πλ. δ΄ «Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τά νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια, ἀναγράφω σοι ἡ πόλις σου, Θεοτόκε. Ἀλλ’ ὡς ἔχουσα τό

Αντίφωνα θείας Λειτουργίας
Ἀντίφωνα θείας Λειτουργίας Ἦχος β΄ «Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ, σῶσον ἡμᾶς». β΄. «Σῶσον ἡμᾶς, Υἱέ Θεοῦ, ὁ ἀναστάς ἐκ νεκρῶν, ψάλλοντάς σοι, ἀλληλούϊα». γ΄.

Την ωραιότητα
Τήν ὡραιότητα Ἦχος γ΄ «Τήν ὡραιότητα τῆς Παρθενίας σου, καί τό ὑπέρλαμπρον τό τῆς ἁγνείας σου, ὁ Γαβριήλ καταπλαγείς, ἐβόα σοι Θεοτόκε· Ποῖόν σοι ἐγκώμιον,